BU ÇOCUKLAR DA ÇOK OLUYOR!

Bazı şeyler almak için büyük markete girdim. Alacaklarımı, aldım. Çıkıştaki kasalardan birindeyim. Diğer kasada ise anne ile 6-7 yaşlarında kızı, aldıklarını kasiyer kızın önüne koydular. Küçük kız, kendisi için çikolata gibi çok sayıda tatlı yiyecekler seçmişti. Her çeşitten 2’şer-3’er tane almıştı. Kasiyer kız, bunları barkod makinesine okutacağı sırada, anne ile kızı tartışmaya başladı:

Anne: “Bu çikolata olmaz, bunlar çok. Hem bunlar sana zararlı!”

Kız nazlanmaya başladı; dudaklarını büzdü, yüzünü astı, boynunu büktü, kollarını göğsünde kenetledi;

-          “Anneee yaaa!”

Anne kızının boyun bükmesine, üzülmesine dayanamadı.

-          “Hadi madem bir tane olsun.”

Sıra başkasına geldi, anne yine olmaz dedi. Kız yine boynunu büktü, yüzünü astı, dudaklarını büzdü. Anne kızının üzülmesine yine dayanamadı.

-          “Hadi madem ondan da bir tane olsun,” dedi, kızını üzmemek için.

Küçük kızın seçtiklerinin hepsinde bu diyaloglar yaşandı, anne ile kızı arasında.

Küçük kız marketten alışveriş sepetine doldurduklarının hepsini annesine aldıramamıştı ama az da olsa hoşuna gidenlerden birer tanesi alınmıştı. Bu market ziyaretinden kârlıydı.

Aldıklarını, poşetlere koydular. Küçük kız marketten neşe içinde çıktı. Yüzü gülüyordu. Ellerinde alışveriş poşetleri, yan yana yürürlerken, annesine bakarak şöyle dedi;

-          “Bu çocuklar da çok oluyor, yani!”

Anne, kızına gülümseyerek baktı, bir şey demedi.

İçinden, “Seni gidi küçük cadı, seni!” diye geçirdi.

Kasiyer kız, küçük kızın bu söylediklerini duymuştu. Gülümseyerek şöyle dedi:

-          “ Şimdiki çocuklar başka!”

Kız, oyun oynar gibi hopluyor zıplıyor; eteklerini savurarak, neşe içinde annesinin yanında şehrin en işlek caddesi olan Atatürk Bulvarına doğru yürüyordu…